ВАРШАВА 1939
Г-не Шпилман? -Здраво.
Мило ми е што ве запознав. Го обожавам вашето свирење.
Се викам Доротеја. Вие крварите! -Не е ништо...
Ајде, Доротеја. Ќе се видите подоцна.
Ова не е баш најзгодно време. Ајде...
Не знам што да земам. -Секогаш земаш премногу.
Колку куфери зеде? -Ги пакувам...
Дали да го земам портретот на Кошиман?
Земај што сакаш!
Не гледаш дека сум загрижена.
Ќе си дојде дома. Ќе биде во ред.
Мамо, Владек си дојде.
Господе, Владек!
Ранет си? -Не, ништо не е...
Бев многу загрижена! -И реков да не се грижи.
Во тебе имаше документи. Ако те погодеше бомба,
ќе знаеја каде да те донесат.
Хенрик, не зборувај такви глупости!
Не можам да најдам ништо!
Тато, Владек е дома! -Што ви реков!
Дали некој ми ја видел мојата капа со бела трака?
Не бомбардираа, не емитуваме програма!
Варшава не е единствената радио станица.
Пакувај се, душо! -Каде ќе одиме?
Подалеку од војнава. -Подалеку, ама каде?
Зарем не слушна? -Што да слушнам?
Не прочита во весниците? -Не! -Каде е весникот?
Го искористив за пакување! -Го искористила за пакување...
Владата се пресели во Рублиум.
Сите способни мажи мораат да одат преку реката и да
оформат нова одбрамбена линија. Тоа пишуваше..
Сите си заминаа од зградава...
А, што мислиш, што ќе се направи со тоа што ќе
оформат нова одбрамбена линија? Ќе имаш повеќе
време за пакување на куферите?
Владек, нема време за расправање. -Не одам никаде.
Добро е. И јас не одам никаде. -Глупости!
Мора да се држиме заедно. -Слушај, ако умирам,
повеќе би сакал да умрам во мојот дом...
Замолчете, сакам да слушнам нешто!
...ОВА Е БИБИСИ ОД ЛОНДОН.
БРИТАНСКАТА ВЛАДА НЕ ДОБИ НИКАКОВ УЛТИМА ТУМ
ОД ГЕРМАНСКАТА ВЛАДА, СО КОЈ И СЕ ОБЈАВУВА
ВОЈНА ОД СТРАНА НА НАЦИСТИЧКА ГЕРМАНИЈА.
Прекрасно..!
ФРАНЦИЈА НАПРАВИ СЛИЧНА ДЕКЛАРАЦИЈА.
ПОЛСКА ПОВЕЌЕ НЕ Е САМА.
Прекрасно..!
Мамо, тоа беше одлична вечера. -Секако дека беше...
Кога се прославува нешто, мора да се потрудиш.
За Велика Британија и Франција.
Зарем не ви кажав дека се ќе се среди?
Пет илјади и три...
Дали е тоа се?
Да, пет илјади и три злоти е се што ни остана.
Тоа се многу пари!
Има рестрикции за течните киселини.
Евреите ќе можат да чуваат во домовите пари
максимално до две илјади злоти.
Што ќе правиме со останатото?
Ќе го депонираме во банка. -Во банка?!
Кој е толку глупав да стави депозит во германската банка?
Можеме да ги скриеме.
Можеме да ги скриеме парите под саксиите.
Не, еве што ќе правиме. Јас имам искуство од
последната војна. Ќе направиме дупка
во ногарата од масата и парите ќе ги ставиме таму.
А, што ако ја земат масата? -Како мислиш?
Германците одат во еврејските домови и земаат што сакаат.
Мебел, скапоцености, се. -Навистина?
На кој му треба ваква маса? -Што правиш? -Слушајте!
Ова е најдоброто место.
Никој нема да гледа под саксиите.
Чекајте, размислувам... -Навистина?
Да превртиме нешто.
Ќе користиме психологија. -Што?!
Ќе ги оставиме парите и саатот на масата,
и ќе ги покриеме вака. Пред сите вас.
Да не си глупав?
Германците ќе пребаруваат во се и сешто и нема да
заприметат. -Тоа е најглупавото нешто
што сум го видел.
Погледни каде нема да заприметат...
А, мене ме нарекуваш глупав?
Тоа е многу добро, бидејќи таму последно ќе бараат...
За ова се потребни часови! -Никој не не брза!
Нема да бидат часови... -А, како ќе ги извадиш?
Сакам да знам како ќе ги извади..!
Никој не ме слуша мене..!
Тишина, ве молам! Мир!
Таа е адвокат. Сака мир.
Слушајте малку. Саатот ќе го ставиме под саксија,
а парите во виолината.
Дали ќе може да свири? -Ќе дознаеш самиот...
Јурак, Владек Шпилман овде. -Како си? -Добро е. Фала ти.
А, ти? -Фино. Погоди што сакаат Нацистите?
Сакаат да ја отвориме повторно станицата.
Знам, но Јурек... -Но, само нивна музика,
да нема радио за Полјаците. -Јурек...-Можеби ќе свириш
ти на пијаното...-Можеби, но можеби и не.
Немој да се навредиш, но не ти се јавив да
дискутираме за мојата идна кариера.
Му досадував на Јурек со недели и потоа се согласи
и ми рече:"Дојди утре со мене." И јас дојдов,
па ја бомбардираа станицата.
Таквата средба беше апсолутно прекрасна.
Навистина? -Да.
Беше незаборавна.
Од секогаш сум ги сакала вашите дела, г-не Шпилнам.
Викај ме Владек, те молам. -Никој не го свири Шопен
како тебе. -Се надевам дека тоа е комплимент. -Секако...
Ќе одиме на кафе? -Би сакала...
А, ти, што правиш?
Завршив во Конзерваториумот. -А, музичарка си? -Да...
На кој инструмент свириш? -На чело...
Сакам да гледам жени што свират на чело.
ЗАБРАНЕТО ЗА ЕВРЕИ
Ова е одвратно! Како се осмелуваат?
Ние не сме им добри. Повеќе ги сакаат нацистите и Хитлер.
Ќе одам внатре да се жалам. -Не, подобро не...
Верувај ми. -Тоа е толку понижувачки за некој како
тебе.
Ќе одиме на друго место.
Да шетаме низ паркот?
Не можеме. Има официјален декрет. Забрането за Евреи
во паркот.
Се шегуваш? -Не, вистина е. Ако седнеме на клупа,
има и за тоа декрет. Забрането седење на клупи
за Евреи. -Ова е апсурдно! -Тоа што можеме да го
правиме е да седиме овде и да зборуваме.
Мислам дека тоа е дозволено.
Доротеа, значи свириш чело? Тоа е фино.
И кој ти е омилениот композитор? Шопен?
Сакам да научам да свирам соната на челото.
А, што велиш јас да те придружувам на пијаното,
а ти да свириш чело?
Г-не Шпилман, ти си извонреден!
Викај ме Владек, те молам...
Означување на Евреите од Варшавската
општина.
Сите Евреи ќе имаат видливи амблеми на нивните порти.
Овој декрет ќе стапи на сила од 1 . декември 1939,
и важи за сите Евреи над 12 години.
Сите Евреи ќе ја носат на десниот ракав
сината ѕвезда на Давид на бела позадина.
Позадината мора да биде голема, за да може да ја
собере ѕвездата која од крак до крај ќе биде 8 самнтиметри.
Празниот простор од ѕвездата до ракавот,
мора да биде еден сантиметар.
Евреите кои нема да го почитуваат овој декрет,
ќе бидат соодветно казнети. Гувернерот на Варшавската
општина.
Јас не сум загрижен.
Никој не е, само што јас не сакам да бидам означена.
Дај да го видам тоа.
Не пишува дали ние треба да си ги обезбедиме тие
ознаки.
Од каде ќе ги набавиме? -Од каде?!
Нема да ги носиме.
Дојди ваму!
Зошто не не поздрави?
Се извинувам.
Забрането ти е да одиш по тротоар. Оди по улица!
Дали го виде ова? -Што е? Работам...
Што е ова? -Таму ќе не сместат!
Како мислиш, ќе не сместат?
По наредба на Гувернерот на Варшавската општина,
д-р Фишер, според правилникот за еврејска
општина во Варшава, ќе се создаде еврејска
општина, во која што сите Евреи што живеат во Варшава,
или што се преселуваат во Варшава,
ќе мора да се откажат од тоа.
Погледни овде!
Евреите кои што живеат надвор од обележаната
област, ќе мораат да се преселат во Еврејската
општина до 31 . октомври...
1940 година.
Нема да не собере.
Премалечка е. Во Варшава не има 400 илјади.
Не, 360 илјади се, па така ќе биде полесно.
Што треба јас да сторам..?
Ти си паметен човек, кажи ми!
Мама?
Што е?
20 злоти. Само толку ни останаа.
Што можам да купам со 20 злоти?
Смачено ми е од варење на компири...
Тоа е цената. Толку нудам!
Мојот совет е да прифатите. Нема да добиете повеќе
од никој друг. -Но, тоа е "Бекштајн"! -Две илјади,
и мојот совет е да прифатите. Што ќе правите кога ќе
бидете гладни? Ќе го јадете пијаното?
Излегувај..!
Поарно ќе го фрлиме!
Зарем нема да јадете денеска?
Вие сте улави...
Ви правам услуга! Две илјади и јас плаќам за кревањето!
Не ви го наплаќам тоа!
Немате јадено денес, затоа сте улави.
Земи го...
31 . ОКТОМВРИ 1940
Доротеа...
Не сакав да дојдам.
Не сакав да го гледам сево ова, но...
не можев да се спречам самата себе.
Како си? -Фино... -Добро е...
Не сум баш најдобро... Го уапсија братучед ми.
Јурек вели дека ќе го ослободат.
Ова е одвратно.
Нема да не држат долго. Не се грижи.
Тоа и јас си го реков...
Премногу е апсурдно.
Морам да одам...
Ќе се видиме...
Наскоро.
Збогум!
Па...
да ви кажам искрено, мислев дека ќе биде полошо.
Јас со девојките ќе спијам во кујната, а ти Хенрик и тато
ќе спиете тука.
Погледнете!
Дојдете да видите!
Бегајте..!
Тато..?
Продаде нешто? -Само една.
"Идиот" од Достоевски, за три злоти.
Подобро е од вчера. -Три смрдливи злоти.
Луѓето прават милиони... -Знам. -Не знаеш, верувај ми.
Ги подмитуваат стражарите, тие им гледаат низ прсти,
и носат товари со храна, тутун, ликер, француска
козметика...а за сиромашните кои умираат не им е гајле.
Извинете, дали го видовте мажот ми?
Се вика Исак Шерман. Висок и згоден маж, со бела брадичка.
Извинете, го немам видено...
Извинете.
Пријатно и лесен сон. Но, ако го видите, пишете ми, важи?
Исак Шерман.
Зошто не го направат трамвајот да оди по
заобиколен пат? -Не се грижете за тоа.
Ќе изградат мост, зарем не слушнавте?
Мост, како да не...
Германците тврдат дека се интелегентни, но јас мислам
дека се тотални глупаци! Имам фамилија за хранење.
Поминав половина ден овде, чекајќи да не пуштат.
За што си мислат дека сум дојден? Да слушам музика?
Ладно ти е?
Играј!
Прекрасно!
Што е со тебе? Не сакаш да играш со него?
Оваа улица е добар подиум за танцување!
Во линија!
Свирете!
Побрзо..!
Ете ги!
Исак Келер ве чека.
Што е работата? -Седнете на чај!
Ќе јадеме кога ќе дојдат девојките.
Што правиш ти овде? -Донесе колачи.
Татко му и се врати на работата со накит.
Добро му оди, нели Исак?
Неверојатно, јувелирница.
Ти си суров човек. -Кој е суров?
Немој со мене така, Хенрик, доаѓам како пријател.
Носат Евреи од сите краишта на земјава.
Наскоро ќе има половина милион луѓе во гетото.
Ни треба повеќе еврејска полиција. -Еврејска полиција...
Сакаш од мене да ги претепувам Евреите во
моето гето како Гестапо... -Некој мора да го прави тоа.
Но, зошто јас? Мислев дека регрутирате момчиња кои
имаат богати татковци. Погледни го татко ми,
погледни ме мене...-Те гледам тебе и затоа сум тука!
Цело семејство може да има подобар живот!
Сакаш да преживувате со продавање книги на улица?
Да, молам.
Луѓе, ви правам услуга.
А, ти, Владек?
Ти си одличен пијанист и таму имаш одличен
полициски џез-бенд. Ќе те прифатат со раширени раце.
Придружи ни се. Немаш работа.
Фала ти, но имам.
Се извинувам, но сакаат да престанеш.
Кој сака да престанам?
Од секогаш сум велел дека треба да се гледа на
светлата страна. Во мало гето си, со интелектуалци и
професионалци. Подобро стоиш од нас.
Тука во големото гето не се знае ни кој јаде, ни кој пие.
Мора да ми дадеш нешто да работам.
Ти си уметник, Владек. Му го подигаш моралот на луѓето.
Доволно ти е...
Сакам да работам нешто... -Те познаваат сите...
Знаеш што?
Твоите музичари не се добри заговорници. Тие се премногу..
Музикални!
Кој беше тоа?
Симче... -Веднаш!
Тие знаат што се случува. -Кој знае бре што се случува?
Здраво, Симче!
Долек...Г-ѓо Зискин!
Здраво!
Ова е најголемиот пијанист во Полска. Можеби и во светот.
Владислав Шпилман. Мајодек!
Те знам по името. Но, не сум те чул никогаш како свириш.
Мајодек беше во армијата. Брилијантен човек.
Единствената работа што не ме бендисува кај него е тоа
што не е социјалист.
Подобро да си одиш, Владек. Веќе наближа времето.
Знаеш колку копии печати нашиот весник? -500.
Знаеш ли колку луѓе во просек читаат една копија?
20. А, тоа е десет илјади читатели.
Со ова ќе почне востанието. Мајодек ги крие во неговите
гаќи и ги остава по клозетите. -Клозети, а?
Има повеќе тоалети отколку што можам да обиколам.
Германците никогаш не ги користат еврејските клозети.
Таму настапуваш ти.
Престанете..!
Ајде, ајде...
Ајде, момче...
Стани..!
И ве молам вечерва барем еднаш да не зборувате
ништо лошо. Уживајте во јадењето.
Тогаш ќе кажам нешто смешно.
Го познавате ли д-р Рашер? -Хирургот. -Да.
Не знам од која причина, но Германците му дозволија
да оперира наши во гетото. -Да оперира Евреи?
И многу Полјаци доаѓаа кај него.
Како и да е. Тој го успа пациентот и почна со
операцијата. Штотуку го направи првиот зафат,
кога СС-овецот Берншајн го застрела пациентот,
а потоа д-р Рашер и сите останати што беа таму.
Зарем не е смешно?
Пациентот не осети ништо. Беше под анестетици.
Реков да не кажувате ништо лошо, Хенрик.
Што ви е на сите, а?
Го загубивте смисолот за хумор!
Не е смешно.
А, знаеш што е смешно? Ти си смешен.
Со таа глупава вратоврска.
Каква врска има мојата вратоврска со сево ова, а?
Ја ставам поради мојата работа. -Твојата работа...
Да, јас работам! -Да, работиш...
Свириш за паразитите од гетото...
Момци..!
Не ти е гајле дека луѓето страдаат...
Ме обвинуваш за тоа? -Да, зашто тој дури не ни
заприметува што се случува околу него.
Јас ги обвинувам Американците.
За мојата вратоврска?
Американските Евреи кои се во голем број.
Што направија тие?
Луѓето умираат овде, а јас јадам.
Таму се еврејските банки и треба да ја принудат Америка
да и објави војна на Германија.
Светлата...
Станувај!
Ти, станувај!
Фрлете го надвор!
Ајде, трчајте!
Тишина...
Извинете, јас сум сестрата на г-нот Шпилман.
Што е? -Ужас е.
Ги прогонуваат луѓето по улиците.
Го зедоа Хенрик.
Оди си дома. Јас ќе се погрижам за тоа.
Извинете, дали го видовте мојот маж? -Не...
Ако го видите, нека ми пишува. Исак Шерман!
Што се случува?
Фатија неколку момчиња. Ги собраа. А, зошто?
Престанав да верувам во Господ.
Извинете...
Хенрик е таму. -Не го видов.
Верувај ми. Го собраа.
Можеш да ми помогнеш? -А сега, ти требам?
Да, сега ти требам... -Можеш ли да ни помогнеш?
Тоа ќе те чини! -Немам пари...
Тогаш, не можам ништо да сторам. Требаше да ни се
придружиш додека имаше шанса. -Исак...
Ми рекоа дека имаш влијание.
Кој ти го кажа тоа? -Луѓето...
Луѓето ми кажаа дека си важен човек.
Ти си бандит! Капут..!
Цигарче. Благодарам..!
Помош..!
Зошто те собраа? -Значи, сојузник му си на Исак?
Дали јас те замолив да разговараш со него?
Требаше, нели?
Дали го молеше тоа ѓубре расипано?
Го замолив да ми помогне. -Со што му плати?
Со што можам? Со што?
Сите пари ги трошам на храна!
Можам да се грижам самиот за себе.
Ќе те однесеа! -Тоа нема никаква врска со тебе!
Мене ме сакаат, а не тебе!
Зошто мораш да се мешаш во туѓите работи?
Ти си луд. Тоа е твојот проблем! -И тоа е моја работа!
Што е? Да не си болен?
Гладен сум...
Сертификат за вработување? Што значи тоа дека си немал
сертификат за вработување?
Мораш да го имаш тоа за да...
работиш во некоја од германските фирми во гетото,
инаку...-Инаку,што? -Ќе бидеш депортиран.
Значи, гласините беа точни.
Ќе не преместуваат.
Не праќаат во работнички логори на Истокот.
Се поблиску се и до малото гето. -Господе...
Владек..!
Мислев дека си некаде на турнеја во Лондон, Париз,
Њујорк...-Сега засега не сум. -Изгледаш ужасно.
Дали ги слушнавте гласините?
Ќе не преместуваат на Исток. -Премногу му веруваш на
гласините. Што е проблемот? -Се обидувам да набавам
сертификат за работа за татко ми. И ќе се обидам
да набавам за мене и за моето семејство...
Зошто не ми се обрати мене? -Не знам дали си запознат
со таа работа? -Не сум, но Мајудек е.
Можеш ли да помогнеш? Немам пари...-Ти се молам!
Немој да не навредуваш! Можеш да сториш нешто?
Дојди утре во продавницата за чевли на Шулц. Во 4 часот.
Гледаш како денеска ти се посреќи?
Тоа е историски императив во акција. Тоа секогаш
го велам! -Светлата страна, знам...
Како е твојот грб? -Подобро. -Подобро?!
Подобро од пред малку.
Благодарам. reaktor7357@yahoo.com
Со задоволство. И така ќе ви помогнев.
Благодарам, г-не Шулц.
15 МАРТ 1942
Барем имаме работа во гетото.
Барем сме заедно.
Надвор! во дворот.
Сите сме вработени! Имаме работни дозволи.
Ти, ти...ти...
Останатите од вас нека се облечат и да се вратат овде!
Земете ги вашите работи, само 15 кг. и ништо повеќе!
Каде ќе не носите?
Жалам, сторив се што можев.
Мислев дека сертификатите ќе не спасат.
Престани, Владек!
Да се надеваме дека на Хенрик и Арлина ќе им биде
подобро.
16 АВГУСТ 1942
Каде ќе одиме? -Ќе одите да работите.
Ќе ви биде многу подобро отколку во ова смрдливо гето.
Што ли направив..?
Имате малку вода?
Моето дете умира од жед! Ве преколнувам..!
Дали имате капка вода? Ве преколнувам..!
Ме слушаш што ти велам? Ова е одвратно!
Не носат како овци на колење! -Немој да викаш толку!
Зошто не ги нападнеме? Не има половина милион!
Можеме да избегаме од гетото!
Барем ќе умреме со чест, а не како кукавици.
Од каде си толку сигурен дека ќе не убиваат? -Не сум!
Знаеш зошто? Зошто не ми кажале!
Ви велам дека сите ќе не збришат!
Што сакаш да правам? Да се борам?
За борба треба организација, планирање.
Со што ќе се борам? Со моето гудало?
Германците никогаш не собрале толкава сила.
Не праќаат во работнички камп. Очигледно е.
Секако...
Погледни го оној сакатиот. Старците и децата...
И тие ќе работат?
Погледни се ти. Ќе носиш камења?
Хенрик..! Арлина..!
Зошто не можеме да бидеме со вас?
Сакам да бидам со вас...
Што ли направив..?
Ми оди на нерви.
Што направила, забога?
Го задуши бебето.
Планираа да се скрија и ги открија.
Бебето заплака пред да влезе полицијата.
Таа му ја затна устата со раката.
Бебето умре.
Полицаецот го слушна тоа и откри каде се криеја.
Што читаш?
"Ако не удриш, а не крвариме, ако не скокоткаш без смеа,
ако не отруеш, а не умреме, и ако погрешиш за нас,
дали нема да се одмаздиме?"
Го погоди моментот... -Да, затоа ја зедов неа.
Идиот. Што си мисли дека ќе направи со парите?
Момче, дојди ваму!
Дојди...
Колку е една карамела? -20 злоти.
За една?! Што мислиш да правиш со парите? -20 злоти!
Да собереме 20. Јас имам 10.
Арлина? -Што е?
Не е времето за да се кажува ова, но...-Што е?
Би сакал да те познавав подобро.
Фала ти!
Шпилман!
Татко..!
Арлина..!
Што мислиш да правиш? Ти го спасив животот!
Станувај и бегај!
Не трчај!
Што правите? Таа е бремена!
Владек...
Зошто си овде, Владек?
Како да кажам...
Јас...
Ние...
Сите тие...
Можеби тие се среќниците. Што побрзо, тоа подобро.
Сеуште не е готово. Ќе останеме овде неколку
дена додека не се смират работите.
Подмитив еден полицаец. Ќе дојде кога ќе биде готово.
Господе! Не сум бил толку возбуден скоро две години.
Немој да се возбудуваш многу.
Некого што го познаваш?
Вистинска убавица. Која е?
Пејачка е. Ја знам многу добро. Мажот и е глумец.
Добри луѓе.
Би сакал да зборувам со неа. -Не заборавај дека ги бесат
ако им помагаат на Евреите.
Налево!
Напред марш!
Застани!
Ти...ти...ти...
Легнете..!
Налево! Напред марш!
Колку долго си овде?
Од синоќа.
Мило ми е што те гледам.
Ќе почнеме со испраќањето.
Знаеш што значи тоа.
Праќаме некого надвор. Некој добар човек.
Тој виде како полни возови излегуваат од Варшава.
Мештаните му кажале дека одат само во една насока
кон Треблинка.
Тој рече дека секој ден се носат луѓе.
И се упатуваат кон Треблинка. А, се враќаат празни.
На таа линија не пренесуваат храна.
На цивилите им е забранет пристапот на станицата во
Треблинка.
Не истребуваат.
Што го задржало?
Останавме уште 60 илјади. Од половина милион.
Повеќето млади луѓе.
И овој пат ќе се бориме.
Во добра форма сме...
Организирани...
Подготвени сме!
Ако ви треба помош...
Ти! Дојди ваму!
Извинете...
Се надевам дека подобро свириш на пијано,
отколку што носиш тули.
Нема да тера долго ако продолжи вака.
Ќе видам ако можам да му најдам нешто подобро.
Имам добри вести за вас!
Има гласини наоколу дека ние сакаме да ве малтретираме.
Ви ветувам дека од сега па натаму, ништо нема
да биде испланирано.
Поради таа причина ставивме постери со информации.
За да ја покажеме нашата добра волја.
На еден од вас ќе му биде дозволено да оди во градот
еднаш во денот и да донесе три кила компири и по еден
сомун леб. За секој од вас работниците.
Значи, зошто ние да правиме вакво нешто ако ве
малтретираме?
Можете добро да заработите од работите кои нема да ги
јадете.
Зарем не е тоа примамливо? Да се заработат пари?
Таа со конопот е. Другите се врзани со жица.
Сега.
Мајудек...
Лесно е да се излезе.
Ќе ја најдам пејачката и нејзиниот маж-глумецот.
Ќе се пресоблечам кај нив. Добри луѓе се.
Одиш секој ден во градот. Прашај ги дали може да
ме извлечат од овде.
Дали имаш фластер?
Што правиш ти? -Ништо...
Што има во тоа?
Дозволено ни е да носиме храна во гетото.
Три килограми компири и леб. -Отвори ги.
Компири и леб се... -Лажеш. Го осеќам тоа...
Отвори го!
Компири...
Вие Евреите сте сите исти.
Дај му го на Евреинот малото прсте...
а, тој ќе ти ја земе целата рака.
Ако ме излажеш уште еднаш, ќе те застрелам. Лично.
Се обидов да контактирам со твоите пријатели.
Не живеат повеќе таму. Подготви се за бегство
Кога? -Набрзо.
Срање!
Ќе ве научам јас на дисциплина Еврејски свињи!
Знаеш зошто те тепаме? -Не.
Знаеш зошто те тепаме? -Зошто?
Да ја прославиме Новогодишната ноќ.
Ајде, марш.
Пејте! Пејте нешто весело.
Пејте јасно и гласно.
Жалам.
Валкан сум и гнасен.
Немаме многу време, ајде.
Мораш да побрзаш. Еве, мислам дека овие ти одговараат.
Мораш да се движиш, германците сега ловат
без разлика, евреи, не-евреи, секого. Подобро да се избричиш,
употреби го мојот жилет на полицата.
Ќе те пази Марек Гетшински тој е на другата страна на градот
остани таму вечерва па ќе ти најдеме друго место.
Ќе ти донесам храна. -Да одиме.
Ќе ти покажам каде ќе спиеш.
Ќе останеш овде до утре попладне. Имаме стан за тебе,
до ѕидот на гетото, ама безбеден е.
Нема да биде многу удобно.-Ќе бидам добар.
Благодарам.
Дај ми го тоа. Оди колку што е можно поблиску нанапред
кај германската страна.
Ќе ги навлечам завесите.
Ама оставај ги отворени дење, не заборавај.
Мора да се чувствуваш подобро на оваа страна на ѕидот. -Да.
Ама понекогаш сеуште не сум сигурен на која страна
на ѕидот сум.
Малку леб.Компири,кромид. Ќе дојдам пак.Нина Гудливска
ќе те посетува двапати неделно, ќе ти носи храна, и да види
како си. -Ти благодарам.
Ова е многу важно. Ако имаш нешто навистина итно.
Оди на оваа адреса.
19 април 1943
16 мај 1943
Ти благодарам.
Сакав да дојдам порано, ама. -Не, ти благодарам.
Никој не мислеше дека ќе издржат толку долго.
Не требаше да излезам. Требаше да останам таму
и да се борам со нив. -Престани со тоа. Сега е готово.
Биди горд што тоа се случи. Господе, ама се бореа. -Да.
Ама и германците. -Во шок се. Не го очекуваа тоа. Никој не
го очекуваше тоа. Евреите да возвратат. Кој би помислил?
А што постигнаа со тоа? -Што постигнаа?
Изненадена сум од тебе. Тие умреа достоинствено.
Тоа го постигнаа. И знаеш нешто друго? Сега полјаците ќе се
дигнат.Спремни сме.И ниеѓ ќе се бижориме.Ќе видиш.
Спреми се,мораш да заминеш. -Што се случило?-Ќе одиме
понатаму. -Ама што се случило? -Гестапо не откри, ги уапсија
Нина и Андреј. Наскоро ќе дознаат и за ова место.
Мораш веднаш да избегаш. -А каде да одам?
Види, нема да си одам. Не можам овде да ризикувам?
Тоа е твоја одлука. Ама кога ќе влезат во станот фрли се од
прозорецот, нека не те фатат жив. Јас имам отров со мене.
Ни мене нема да ме фатат жив.
Отвори.
Отвори ја вратата или ќе викнеме полиција!
Ти си во станот? Не си регистриран.
На еден мој пријател е. Дојдов на посета, ама сум го
промашил. -Имаш лична карта? -Што? -Да ја видам! -Да. Секако.
Да ти ја видам личната карта! -Што се случува? -Евреин е.
Запрете го евреинот! Не го пуштајте!
Запрете го!
Да? -Г-дин Гупчински ме испрати.
Што се случува? -Не знам. -Влези.
Жалам, ми ја дадоа оваа адреса да го барам г-дин Џикевич.
Михаел Џикевич, тој ми е сопруг. Влези.
Седни. reaktor7357@yahoo.com
Ми треба помош.
Тој ќе се врати пред полицискиот час. -Се криев, ми треба некаде
да отседнам. -Ќе се врати наскоро.
Колку долго сте венчани? -Малку повеќе од година.
А како е Јурек? -Мртов е.
А кога треба да дојде бебето? -На Божиќ. Ова не е добро
време да се имаат деца. Ама...
Ова е мојот сопруг. Марек го испрати.
Да, се сеќавам.
Г-дин Камчитски рече да стапам во контакт со вас само во
случај на потреба. -Не грижи се.
Не можеме да те преместиме вечерва, ќе спиеш на софата.
Извинете...
Може да добијам парче леб? -Да, секако.
Седни, те молам. -Благодарам.
Овде си во многу германска област. Она е болница која
што прима ранети од рускиот фронт.
Следна е полицијата.
Најбезбедно место за престој. Во дувлото на лавот.
Ќе те заклучам внатре. Никој не знае дека си овде, па
биди колку што е можно потивок.
Се е во ред? -Благодарам.
Ова е Андек Шауерс, тој ќе се грижи за тебе.
Како сте? -Како сте?
Ви благодарам. -Му дадов втор клуч, тој ќе ти носи храна и ќе
те проверува дали си во ред?
Тој е со подземјето, добар човек е.
Не се сеќавате на мене г-не Шпилман. -Мислам дека не.
Варшавско радио, јас бев техничар. Ве гледав скоро
секој ден. -Жалам што не се сеќавам. -Нема врска.
Нема за што да се грижите. Често ќе ве посетувам.
Се слуша дека сојузниците ја бомбардираат Германија.
Ноќ по ноќ по ноќ. Келн, Хамбург Берлин, а русите им прават
пекол, ова е почетокот на крајот. -Да се надеваме.
У ште си жив.
Еве, колбас. У ште ја имаш вотката.
Колку треба ова да трае? -Сега не долго.
Болен сум нешто. -Не грижи се за тоа сега, само те прави
да изгледаш смешно, дедо ми ја купи својата девојка кога
го имаше тоа. Напиј се.
Зошто не дојде порано, поминаа веќе две недели.
Имав проблеми. Пари. Морав да подигнам пари за да ја купам
храната. Ми требаат нешта за продавање. Не е лесно.
Држи, продај го ова.
Храната е поважна од времето.
Да, сакав да ти кажам, сојузниците слетаа во Франција.
Русите ќе бидат овде наскоро.
Ќе ги скапат германците од ќотек.
Многу скоро.
Владек.
Знаев дека ова ќе се случи.
Ќе викнам доктор. -Не можеш, премногу е опасно.
Ќе го викнам др. Вулчек, може да му веруваме. -Не биди
смешна, тој е педијатар. -Сепак е доктор.
Не, ти остани, јас ќе одам.
Дојдовме да се збогуваме.
3е седиме кај мајка ми во Отвотск. Бебето веќе е таму,
побезбедно е. Востанието ќе започне наскоро.
Тој човек треба да биде стрелан. Собира пари во твое име по
цела Варшава. Наводно луѓето биле дарежливи.
Па тој собрал фина сума.
Господе.
Џигерот како фудбалска топка. Акутно запаление на мочниот
меур. Ама ќе преживее.
Ќе пробам да му дадам нешто, ама не е лесно.
Може ли пак да го посетите? -Кој знае? -Докторе,
сакам да ви се заблагодарам. -Не зборувај, одмарај.
Многу ви благодарам што дојдовте.
Ти донесов храна. Ќе припремам сега нешто за тебе.
1-ви август 1944
Излегувајте на улица. Ајде, германците ја опкружуваат
зградата.
Помош, некој нека ми помогне.
Што правиш овде?
Кој си? reaktor7357@yahoo.com
Ме разбираш?
Што правиш?
Сакав... да ја отворам конзервата.
Живееш овде?
Работиш овде?
Не.
А што правиш?
Јас сум...
Бев пијанист.
Дојди.
Отсвири нешто.
Се криеш овде?
Евреин?
Каде се криеш?
На таванот.
Покажи ми.
Имаш нешто за јадење?
Евреину.
Извинете, ве молам, што значи целото ова пукање?
Русите се на другата страна на реката.
Ќе мораш да издржиш уште некоја недела. Не повеќе.
Што се случува? -Се повлекуваме.
Дојдоа русите овде? -У ште не.
Не знам како да ти се заблагодарам.
Благодари му на Бога, не мене. Тој сака да преживееме.
Барем така треба да веруваме.
Земи го.
А ти? -Имам друго. Потопло.
Што ќе правите кога сето ова ќе заврши?
Пак ќе свирам на клавир. На полското радио.
Кажете ми го името. Ќе ги држам ушите отворени.
Шпилман. -Шпилман. Добро име за пијанист.
Германец! Германец!
Не пукајте, полјак сум! Полјак сум.
Излези со кренати раце! -Не пукајте, полјак сум!
Слези!
Ве молам, полјак сум. -Полјак?
Да, полјак е.
Зошто ебаното палто? -Ми студи.
Види ги. Германски заебанти!
Убијци! Убијци! Валкани копилиња!
Убијци! -Копилиња! -Видете се сега. Зедовте се што имав.
Мене, на музичар му ја зедовте виолината. Ми ја зедовте душата
Музичар?
Знаете еден колега, пијанист, Шпилман од полското радио.
Секако дека го знам. -Му помогнав кога се криеше.
Кажете му дека сум овде.
Замолете го да ми помогне.
Како се викаш ти? -Розенфелд.
Овде беше, сигурен сум за тоа.
Ама не е сега овде. Ги навредував. Сега не сум
горд на тоа, ама го направив тоа. И сигурен сум дека стоев
каде што стоиш ти сега. Имаше бодликава жица и тој германец
ми дојде. -Не му го слушна името? -Не.
Ќе прашам во фабриката, можеби знаат нешто.
ВЛАДИСЛАВ ШПИЛМАН ПРОДОЛЖИ ДА ЖИВЕЕ
ВО ВАРШАВА СЕ ДО СВОЈАТА СМРТ НА 6-ТИ ЈУЛИ 2000 ГОД.
ИМАШЕ 88 ГОДИНИ.
ИМЕТО НА ГЕРМАНСКИОТ ОФИЦЕР БЕШЕ
ВИЛМ ХОЗЕНФЕЛД
СЕ ЗНАЕ САМО ДЕКА ТОЈ УМРЕ ВО СОВЕТСКИ ЗАТВОРЕНИЧКИ
ЛОГОР ВО 1952 ГОДИНА.
КРАJ